Organische zwemvijver in parktuin

Deze vijver ontstond vanuit vertrouwen.
Een eerdere samenwerking leidde tot volledige ontwerpvrijheid, waarbij het water niet als object maar als oorsprong werd benaderd.

De vijver fungeert als bron van de bestaande natuurvijver: hydrologisch losstaand, maar visueel één geheel.
Het water verschijnt niet abrupt, maar wordt geïntroduceerd via een subtiel detail — een volledige trede waarlangs een dun watergordijn de instroom vormt.

De vormtaal is organisch en laag gehouden, op maaiveldniveau, zodat het geheel vanzelfsprekend in het landschap ligt.
Onder het terras beweegt het water verder, richting een tweede bassin waarin stroming, geluid en reflectie samenkomen.

Tussen beide waterpartijen ontstaat een plek om te vertragen — een overgang, eerder dan een bestemming.